غوغای جوانان شیعه

شیعه امامت را ادامه نبوت میداند یعنی به استناد دلیل های فراوان معتقد است که با رحلت رسول خدا (ص) وحی و پیامبری به پایان رسید اما ارتباط با عالم غیب توسط امامان معصوم وجود دارد و بنابرین امام را یک انسان معمولی مانند سایر انسان ها نمیداند اما اهل تسنن خلافت را یک منصب معمولی و خلیفه را یک انسان معمولی مانند دیگران میدانند و برای او ارتباط با جهان غیب قائل نیستند و از این رو میپذیرند که او معصوم نیست و ممکن است اشتباه و یا گناه کند پس کردار و گفتار او حجت نیست . اما در عین حال که امام علم غیب دارد جز در موارد خاصی ، با علم ظاهری و معمولی خود با مردم زندگی میکند و به علم غیب خود ترتیب اثر نمیدهند.

شیعه با اطاعت از آیات قرآن مجید که مسلمانان را از اختلاف و دو دستگی و چند دستگی نهی میکند و نیز با استناد به سیره و روش علی (ع) و امامان معصوم (ع) که با همه آنان که خلافت را غصب کرده و یا امامت آنها را قبول نداشتند به عنوان یک مسلمان برخورد و زندگی میکردند و نیز به حکم عقل و عقلا که برای بقاء اصل اسلام باید از برخی اختلاف عقیده ها صرف نظر کرد ، همواره تاکید بر برادری با همه مسلمانان دارد و معتقد است که باید همه در یک صف ، دشمن مشترک خود را از پای در آورند.

نام این کار یعنی صرف نظر کردن از برخی اختلاف نظرها تقیه مدارکاتی است و مدرک آن هم علاوه بر نقل ، عقل است یعنی عقل حکم میکند که برای حفظ اصل اسلام باید از اظهار برخی اختلاف عقیده ها اجتناب کرد و بحث در آن اختلافات را به صورت منطقی به زمانی دیگر محول ساخت.

شیعه تمامی سنّیها-جز دشمنان اهل بیت(ع)-را مسلمان و برادر اسلامی و دینی خود میداند و نیز محبّت و دوستی اهل تسنن-جز آن فرقه ناچیز-نسبت به حضرت علی(ع)وحضرت فاطمه(س)و فرزندان آنها بر شیعه پوشیده نیست.تفاوت میان شیعه و سنی فقط در این است که سنی ها آن بزرگواران را امام نمیدانند نه اینکه آنها را دوست نداشته باشند.

به عقیده شیعه حدیث غدیر و امثال آن دلیلی روشن بر امامت حضرت علی (ع) است و کسانی که بعد از رسول خدا (ص) با بی اعتنایی به حدیث غدیر و سایر گفته های رسول خدا (ص) درباره حضرت علی (ع) ، در مسند خلافت نشستند حق آن حضرت را غصب و گناهی بزرگ مرتکب شدند .